Tunele foliowe – inspekty foliowe

inspekt foliowyKosztowne inspekty coraz częściej zastępuje się osłonami foliowymi. W handlu są małe tunele z gotową konstrukcją o różnych wymiarach. Koszt zakupu tunelu zwróci się najpóźniej w drugim roku użytkowania. Oczywiście tańsze jest samodzielne wykonanie konstrukcji z drutu. Drut o średnicy 5 mm tnie się na odcinki 150 cm i wygina pałąki o rozstawie ramion 50 cm. Wbija się je w ziemię w odległości nie większej niż 50 cm, gdyż inaczej, pod naciskiem wody opadowej, folia mogłaby zwisać. Konstrukcję można wzmocnić przez połączenie pałąków sznurkami lub kalenicą z drutu albo cienkiej rurki. Na taką konstrukcję można naciągnąć folię polietylenową grubości 0,1 mm, produkowaną w formie rękawów szerokości 1 m. Brzegi folii obsypuje się ziemią, żeby nie zerwał jej wiatr, na końcach tunelu przypina się ją do pałąków spinaczami do bielizny. W szczytach tunelu pozostawia się pasy folii długości ok. 150 cm, które przywiązuje się do wbitych w ziemię kołków – przez ich podnoszenie tunel jest wietrzony.

W tunelach foliowych powstają specyficzne warunki Klimatyczne, gdyż para wodna skrapla się na wewnętrznej stronie folii i spada na rośliny. Pozwala to na ograniczenie podlewania, ale konieczne jest częste wietrzenie. Kalafiory i sałata w tunelu są gotowe do zbioru o 14…17 dni wcześniej, a ogórki i pomidory dojrzewają o 10…25 dni wcześniej.

Prostszą metodą jest nakrywanie zagonów płaską folią grubości 0,05 mm. Brzegi folii umacnia się kamieniami i ziemią. Uniemożliwia to wietrzenie, ale można w ten sposób, tuż po wysiewie, przyspieszyć samo kiełkowanie. W momencie ukazania się wschodów należy zdjąć folię. Taki zabieg pozwala przyspieszyć zbiór rzodkiewki o 10…12 dni.

Do nakrywania zagonów z rozsadą można również używać płaskiej folii, ale trzeba wykonać otwory do wymiany powietrza z otoczeniem. Rękaw folii, po rozwinięciu z rolki, składa się wielokrotnie w kwadrat o boku równym szerokości rękawa, a następnie za pomocą wycinaka lub innego przyrządu wykonuje się otwory w folii w odstępach 12…15 cm. Otwory powinny mieć średnicę 10…12 mm.

Efekt przyspieszenia uprawy daje także ściółkowanie gleby, polegające na wykładaniu międzyrzędzi torfem, słomą, sieczką, papierem, czarną folią. Dzięki warstwie ściółki temperatura i wilgotność gleby nie ulegają dużym wahaniom, rozwój chwastów zostaje zahamowany, rośliny są odizolowane od czynników chorobotwórczych pochodzących z gleby, a owoce chronione przed zabrudzeniem.

Do uprawy ogórków i melonów używane są zagony ogrzewane, wykonane z obornika ułożonego w zagłębieniu, w postaci wału szerokości 30…40 i wysokości 20…25 cm. Wał przysypuje się warstwą ziemi grubości 15…20 cm, w której sadzi się rośliny. Całoroczną uprawę warzyw umożliwia mała cieplarnia podłączona do instalacji centralnego ogrzewania lub wyposażona w samodzielne urządzenie ogrzewcze. Takie cieplarnie konstruuje się z lekkich materiałów, jak rurki aluminiowe, winidurowe, drewno i okrywa folią lub szkłem. Fundamenty mogą być murowane, betonowe lub metalowe, pozwalające na przenoszenie lub przesuwanie na szynach całej cieplarni. Zbudowanie takiej cieplarni wymaga jednak dużych umiejętności, można ją również kupić gotową.

Opublikowano Ogród | Otagowano , | Komentowanie nie jest możliwe

Ogrzewanie inspektu

obornikDo ogrzewania inspektu używa się materiałów, które są rozkładane przez bakterie, czemu towarzyszy wydzielanie ciepła. Może to być obornik, słoma, liście drzew, śmiecie miejskie. Działanie bakterii rozpoczyna się w temperaturze powyżej 0°C, optymalna wilgotność wynosi 65…70%, a odczyn powinien być obojętny. Najlepszy jest obornik koński, który nagrzewa się wolno, ale długo grzeje. Obornik bydlęcy i swiński, po zmieszaniu ze słomą, trocinami lub liśćmi, a obornik owczy i króliczy po nawilżeniu, również nadają się do ogrzewania inspektu.
Z uwagi na trudności ze zdobyciem wymienionych materiałów, można je zastąpić sieczką, sianem, słomą, łętami fasoli, grochu lub łubinu, liśćmi, łodygami kukurydzy, do których jako pożywkę dla bakterii dodaje się na każde 10 kg materiału 40 dag nawozu azotowego, 20 dag superfosfatu, 10 dag 40-procentowej soli potasowej oraz wodę. Wilgotność sprawdza się, ściskając materiał w dłoni. Po ściśnięciu dłoń powinna być wilgotna, ale woda nie powinna z niej ściekać. Materiały przygotowuje się na dwa tygodnie przed założeniem inspektu, gdyż tyle czasu potrzeba na ich zagrzanie.
Najwcześniejsze inspekty ciepłe, ogrzewane biologicznie, jednospadowe zakłada się w styczniu, ciepłe dwuspadowe – w lutym, a zimne tzn. bez ogrzewania i skrzynie wędrowne – w marcu. Do ogrzewania inspektu nadaje się obornik świeży lub zagrzany w pryzmie. W tym celu układa się go luźno w wąski wał szerokości 2…3 i wysokości 1,5 m. Po 3…5 dniach obornik nagrzewa się do temp. 60…70°C. Jeżeli zbyt długo nie następuje zagrzanie, polewa się go gorącą wodą lub wkłada bryły nie gaszonego wapna. Zbyt mokry obornik należy zmieszać z suchymi liśćmi lub słomą. Na miejscu, gdzie ma być inspekt, układa się warstwę liści, chroniącą przed przenikaniem ciepła w głąb ziemi. Na liście sypie się warstwę obornika grubości 3…7 cm. Podkład powinien być o 80 cm szerszy i dłuższy od wymiarów skrzyni. Na warstwie obornika ustawia się skrzynię i wypełnia ją po brzegi oborni-„ kiem, podnosząc do jej wysokości okłady na zewnątrz. Następnie inspekt przykrywa się oknami i matami. Po 2…3 dniach obornik wyziębiony w czasie zakładania inspektu ponownie nagrzewa się, co poznaje się po skraplaniu wody na szybach. Wtedy udeptuje się go mocno, przykrywa liśćmi lub dwucentymetrową warstwą miału wapiennego, a na to sypie ziemię inspektową (15…20 cm) i inspekt zamyka. Po 1 …2 dniach, gdy ziemia nagrzeje się, można przystąpić do siewów. Ziemię inspektową przygotowuje się jesienią. W tym celu miesza się glinę i piasek z ziemią gnojową, kompostową lub torfem i układa w pryzmę. Pryzmę okrywa się liśćmi, żeby nie zamarzła. Przed użyciem powinno się poddać ją dezynfekcji przez parowanie. W gospodarstwach ogrodniczych są specjalne piece, w których poddaje się glebę działaniu pary o temp. 100°C przez 30 min. W warunkach domowych można zastąpić ten zabieg przez zalanie ziemi wrzątkiem i postawienie naczynia z ziemią na płycie kuchennej na bardzo małym ogniu lub wyprażenie w piekarniku przez 30 min.

Opublikowano Ogród | Otagowano | Komentowanie nie jest możliwe